WIND WAAIT WEG?

Een windzak is een analoge GPS. Voor automobilisten die, vastgesnoerd op hun stoel en via hun Tomtom virtueel met de globe verbonden, langs razen, is het in onze door en door gedigitaliseerde wereld een van de weinige analoge bakens die ze nog tegenkomen. Dit baken verbindt hen met een wereldwijde atmosfeer. Het wordt bij vliegvelden, bruggen, havens en langs de kust geplaatst. De windzak stroomlijnt niet alleen een straffe bries, maar vangt ze ook de blik van de voorbijgangers in. Het werk toont een windzak waarin een allitererende vraag staat: WIND WAAIT WEG? Door de allitererende ‘W’s hardop te lezen resoneert de wind conceptueel. Zo’n windzak brengt wat je eigenlijk alleen kunt voelen – dus onzichtbaar is – in beeld. In de ‘open lucht’, blootgesteld aan de elementen, staand op de rand van een duin is het moeilijk te zeggen waar de wind vandaan komt en waar ze heen gaat. Door de wind in te vangen geeft de windzak de wind betekenis. Als medium levert ze daarmee een boodschap af: van ‘hé, lekker weertje’ tot ‘pas op!’

Door de wind in te vangen, geeft ze er bovendien richting aan. Wat ons atmosferisch omringt, wordt plotseling een oostenwind, die westwaarts stroomt. De windzak stelt zo voorbijgangers in staat zich globaal te oriënteren. Maar door de windzak wordt de wind niet alleen zichtbaar en navolgbaar, ze wordt ook meetbaar op de schaal van Beaufort. Nomen est omen. Zo blijkt de windzak een analoog medium dat het onzichtbare zichtbaar en het onmeetbare meetbaar maakt. Maar maakt het daarmee het ongrijpbare grijpbaar? Kunnen we er wat mee? Of laat het ons slechts iets doen? De windzak is een analoog atmosferisch knooppunt dat ons een elementaire werkelijkheid laat begrijpen zonder dat we er greep op krijgen. Want wat we dachten te grijpen is verdwenen met dat we begrijpen dat er iets is. Anders dan de  Phone die globaal het virtuele handzaam maakt, heeft de windzak als analoog medium geen geheugen. Als absolute actualiteit, als iets dat slechts hier en nu verschijnt en dan ook weer onmiddellijk verdwijnt, is het slechts een begrepen niets. Hoe immens de wind ook mag zijn, het levert geen big data. De wind wist zichzelf in de windzak uit.

Het geheel is een constructie van staaldraad. De letters zijn vervaardigd uit plaatjes staal die aan elkaar zijn gelast.

Alexx Meidam
meidam.com
@fine.art.interspace
alexxmeidam@gmail.com